«Ποιοι Ιταλοί; Οι αρχαίοι Έλληνες ανακάλυψαν την πίτσα» αναφέρει ένα αξίωμα που αναπαράγεται διαχρονικά στο εγχώριο ίντερνετ και όχι μόνο. Για να διαπιστώσουμε αν πραγματικά ευσταθεί το συγκεκριμένο αξίωμα, πρέπει να περιγράψουμε αρχικά, τι ακριβώς ήταν αυτό που ορίζουμε σαν «πίτσα» για τους αρχαίους Έλληνες.
Μήπως υπήρξαν κι άλλα παρόμοια σκευάσματα, προερχόμενα από πολιτισμούς πολύ πιο μακρινούς σε σχέση με τον αρχαιοελληνικό;
Σύμφωνα με την Carol Heltosky, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ και συγγραφέα του βιβλίου Pizza: A Global History, η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που συναντάταται η ύπαρξη ενός φαγητού, το οποίο αποτελείται από ζυμάρι που σκεπαζόταν από διάφορα υλικά, ήταν στις εργατικές συνοικίες της ιταλικής Νάπολι, στις αρχές του 17ου αιώνα.
Επρόκειτο για ένα φαγητό το οποίο οι εργάτες το έβρισκαν συνήθως από πλανόδιους πωλητές ή μικρά κουτούκια σε αρκετά χαμηλή τιμή, ένα φαγητό για τη φτωχολογιά της νότιας Ιταλίας, το οποίοι αρκετοί καλοζωισμένοι λογοτέχνες της εποχής το περιέγραφαν ως «αηδιαστικό». Οι πίτσες της εποχής περιείχαν τυρί, ντομάτα, αντζούγιες, λάδι, μοιάζοντας αρκετά με αυτό που σήμερα ορίζουμε ως πίτσα.
Το 1889, στην ενοποιημένη Ιταλία πλέον, η γαλλοαναθρεμένη Βασίλισσα Μαργαρίτα επιθυμούσε να δοκιμάσει ένα πιάτο πιο προχωρημένο, μακριά από τα σαλιγκάρια, την μπουγιαμπέσα και τα υπόλοιπα αρχέτυπα της γαλλικής gourmet κουζίνας.
ήτησε από τον Rafaele Esposito ιδιοκτήτη της Pizzeria Brandi, ενός φημισμένο κουτουκιού που βρισκόταν στη Νάπολη, να της ετοιμάσει μια σειρά από πίτσες για να δοκιμάσει. Μια από τις πίτσες που έφτασαν στην τραπεζαρία της Βασίλισσας, είχε πάνω ντομάτα, τυρί, βασιλικό.
Αυτός ο συνδυασμός από φρέσκα και μυρωδάτα υλικά, την ξετρέλανε. Φρόντισε να διαδοθεί σε όλη τη χώρα η φήμη αυτού του υπέροχου πιάτου, στο οποίο εν τέλει, έδωσε το όνομα της. Και έγινε «Πίτσα Μαργαρίτα».